Ik heb ergens gelezen dat er in het leven twee soorten mensen zijn: optimisten... en anderen. En ik ben niet dom: net als de rest van de wereld zou ik heel graag bij de eerste categorie horen. Maar aangezien mijn vader heeft besloten om mij te dwingen hem te volgen naar Japan voelt het in mijn hoofd als een enorme internationale ramp.
Ik kan het niet geloven.Ik kan gewoon niet geloven dat hij me voor de tweede keer in één jaar tijd durft te ontwortelen!!!!!
En ik heb geen enkele keus.Ik zal moeten vertrekken.
